ווען איז שוין מארגן?

יא איך פארשטיי אז איך בין נישט דער צו זאגן מוסר. און באמת פארוואס טאקע בין איך נישט? וואס ווייסן די מוסר זאגער’ס וואס איך ווייס נישט? ווייסטו וואס! איך בין פשוט נישט ראוי ווייל איך אליינס בין ווייט דערפון. שוין! א דערהער! אבער זענען אלע מוסר זאגער’ס עפעס אזוי נאענט? ניין! מאנכע האבן א מעסטל חוצפה וואס איז פול מיט א שמיטשיק אריבער וואגן זיי זיך צו זאגן, וועל איך אנפולן דאס מעסטל און זיך הינטערגארטלען מיט חוצפה און זאגן וואס איך האב צו זאגן!

מ’האלטעמער חודש אדר! דער חודש וואס יעדער שטומער קען רעדן און יעדער הערער קען ל”ע טויב ווערן! עס ווערט געזאגט דזשאוקס און לצה’לעך אן קיין לייסענס אדער רשות. און עולם גולם לאכט כדי להוציא השינים!

וואס דערעוילעם דערהערט נישט איז וואס איך טענה יאר איין, יאר אויס, יאר צוויי, יאר גרויס. אז דער אדער קומט און גייט פונקט ווי יעדע אנדערע חודש און אלס כאפט מען זיך ווען עס איז שוין פארביי. יא איר הערט מיך גוט! אלס ווען עס איז שוין פורים עפטערנאאן דערמאן איך מיך וואסערע דזשאוק איך וואלט נעכטן געקענט עקספרעלאדירן ביי מיין באבן אין וויינגארטן (איך האניש קיין וויינגארטן באבע! לייען איבער העסטע פארשטיין)

עס קומט די עפטערשאקס שושן פורים מיטאג און איך דערמאן זיך א גוטס וואס כ’האב געוואלט ביי מיסטעיק זאגן ביי די שוויגער און וואס האט פאסירט? פארוואס האב איך נישט געזאגט? זייער פשוט! איך בין געווען בגילופין און פארגעסן מיינע דזשאוקס. איי שיכור דיך נישט אן און מאך א ליסטע פון דזשאוקס? ניין! די דזשאוקס זענען דאך נאטורליך פון מיין מוח ווען איך בין שיכור און עס דארף צו הייסן אז איך בין פשוט א מעיין המיסעגראבער. נו וואס טוט מען דא?

אלעפאלס איז עס א העפטיגער ערנסטער פראבלעם אלע. פלענער גייען מיטן קעלענדער ווען עס רוקט זיך א טאג נאך א טאג און שוין!!! מ’מאכט פסחדיג! (איך רעד נישט פון די וואס מאכן שוין פסח’דיג פאר נעקסט יאר)

לענינינו! עס קומט ווינטער און עס ווערט קאלט אין די גאסן גייען מיר אלע אהיים און מיר פאררוקן דעם סטיע”ם ארויף צו 80 מייל א שעה! זאל זיין ווארים! ויהי ווארים! נישט סתם נאר הייס!!! און מיר זענען שוין צופרידן.

עס גייט פארביי א וויילע און עס ווערט גלאבעל ווארעמדיג און עס ווערט הייסער און הייסער. די זון בראט און קאכט ווי א קעסל איבער א מייזל. און מיר לויפן אין עירקאנדישן אריין מיר ציען אראפ דאס ווייזערל ביז עס גרייכט צו 65 אדער אין די געגנט. און מיר אטעמען אריין די קאלטע קלארע לופט מיט געגועין של תענוג.

דא איז מיין שאלה! פארוואס זענען מיר אלס נאר צופרידן מיט וואס איז מארגן? נעכטן! נאר נישט היינט? פארוואס ווען עס איז ווארים ווילן מיר זיין ווי קעלטער און ווען עס איז קאלט ווילן מיר זיין ווי ווארימער?

יא, איך ווייס די סייענטיפש תירוצים! אבער אלעס האט דאך א סיבה!!!

לאמיר אלע זיין צופרידן “היינט” וועל מיר אי”ה זיין צופרידן מארגן.

זאלץוואסער

ביטע שיקט אייערע גוטע פריינט צו @zaltzvaser
אדער
http://www.zaltzvaser.com