דער פארמעסט

אלעס וויל ער די מערסטע, פון אלעמען איז ער די שטערקסטע, פון יעדן די גרעסטע, אבער וואס איז ער ווען גארנישט איז ארום אים?

דרייט זיך א פויערל אין דערפל צווישן די הינער, ער שמייכלט זיך אינטער, מיט אזא סארט קאמא-סאדיסטישן שמייכל, הע הע, קוק דיך ארום, זאגט ער פאר זיין געוויסן, אלע דא זענען א פוס הויך מערסטנס, און איך … איך גיי מיך יעצט נישט אויפשטעלן זיך מעסטן, אבער גלייב מיר איך בין 3 4 מאל אזוי גרויס… כאכאכא

***

אין תפיסה אינטער די גאראטעס, ווי אלע טראגן דעם זעלבן ווערדע, דרייט זיך א פארכאפטער אין פארברעכן, א געוויסער דזשאן דאו, ער זיצט דא אפ זיינע יארן פארן זינדיגן צו ג-ט און צו לייט אין יעדן הינזיכט וואס שייך.

נאך אזויפיל יאר זיצן אינטער די קאלאמוטנע גרויע ווענט, ווייסט ער שוין אז יעדן דריטן מיטוואך איז זיין רייע צו שטיין ביים קיך ווען מ’טיילט דאס עסן פאר די ארעסטאנטן, און ער דארף מיט א פארדזשאווערטן שעפ לעפל ארויסשעפן דאס זופ און אריינגיסן אינעם אייזענעם טעלער פאר די דורכגייענדיגע ארעסטאנטן.

אין א ליידיגע מינוט, באווייזט זיך א שמייכל אויף דזשאניס לעפצן אזש מ’זעהט די פארגעלטע ציין מיטן ווארצל. – איך האב די מערסטע זופ דא – כא כא כא. יעדער קריגט א טעלערל, איך שטיי אויפן שיסל. ווער איז נאך אווי איך?

***

לאמיך צוקומען צום ענין:

חז”ל זאגן אונז: ס’איז בעסער צו זיין א זנב לאריות, ווי איידער א ראש לשועלים.

דער קרומער מוח פארשטייט נישט זיין תפקיד נאר טאמער ער מעסט זיך מיט א צווייטן אין זיין ראנג, סביבה, יארגאנג, וכו’ ער איז נישט אינטערסירט צו זיין רייך, ער וויל זיין די רייכסטע, ער איז נישט אינטערסירט צו זיין שיין, ער וויל זיין די שענסטע. אלעס איז ביי אים אויף א “פארמעסט”.

ווען ווייסט ער אז ער איז ערליך? ווען ער איז ערליכער פון די וועם ער זעהט. ווען ווייסט ער אז ער איז געלונגען? ווען ער איז געלונגענער פון זיינע ארומיגע.

דערפאר איז אזוי וויכטיג זיך צו דרייען אין א סביבה פון ערליכע און איידעלע אידן, כדי אפילו ווען דער מוח איז במוחין דקטנות און פירט דעם נארישן מעסטן פארמעסט, זאל נאך אלס זיין אויף וואס צו האפן.

אלה תולדות נח נח איש צדיק וגו’ בדורותיו. זאגט רש”י יש דורשין לשבח ויש דורשין לגנאי. די זעלבע יש דורשין לשבח זענען די יש דורשין לגנאי. דהיינו ביי נח’ן אין די אויגן איז ער געווען טאקע קעגן זיין דור אזויפיל ערליכער, אבער ער האט עס נישט געדרש’ט אזוי, ער האט געדרש’ט לגנאי, וויפיל דארף איך נאך וואקסן צו דערגרייכן דעם מדריגה פון את האלקים התהלך.

עס איז א לימוד וואס די הייליגע תורה לערנט אונז, אז ווען מ’וויל אנקומען קען מען זיך נישט מעסטן בדורותיו, עס איז נישט דא דער דערהער, דער ערליכסטער. נאר מ’מוז זיין אינגאנצן ערליך. נאר לגבי די קינדער פון נח וואס זיי האבן נאך נישט דערגרייכט לקרסוליו זיי די תולדות האבן געזאגט אז ער איז א תמים בדורותיו.

***

איך בין אין די לעצטע תקופה געווארן פארמישט אין העלפן א איד וועלכער האט זיך פארפלאנטערט, אין רוחניות און אין גשמיות, באופן מבהיל. איך האב מיט דעם איד, וועלכער איז א גאר פיינער און געשמאקער, פון א גאר ערליכע שטוב מיט אסאך גאר שיינע השגות, געכאפט א שמועס, און נאכאמאל שטארק דערהערט דעם מורא’דיגן פראבלעם פון זיך מעסטן כלפי די סביבה.

אין אן אנדערן פאל ווי עס האנדלט זיך אין א שלום בית פראבלעם, קענען זיך נישט די מאן און ווייב אויסקומען ווייל ביידע דרייען זיך מיט מעסטער’ס, און ווילן נאר זעהן צו דער צווייטער אדער צווייטע איז ראוי צו זיין מיין פלג גופא.

ס’איז צייט אוועק צו לייגן די מעסטערס און אנהייבן לעבן רואיג אויף די אייגענע כוחות, אייגענע שאיפות, און אייגענע מדריגות. און נאר אזוי קען מען באמת שטייגן. ווייל ווען מ’מעסט זיך כלפי א צווייטן איז דאך דא נאך א ברירה וויאזוי יענעם איבערצושטייגן, “יענעם אראפברענגען”! און פטור אן עסק.

לאמיר נישט מעסטן ווער עס איז גרעסער, ווייל ווען יענער ווערט קלענער, איז דער פארמעסט פארביי. און וואו קומט מען אן?

לאמיר נישט מעסטן ווער ס’איז רייכער, ווייל ווען יענער ווערט ארימער איז דער פארמעסט פארביי. און וואו קומט מען אן?

לאמיר נאר ארויף קוקן אויפן אייגענעם לייטער, און זעהן וויאזוי קען איך גיין נאך א טרעפל ארויף אויף דעם לייטער סיי אין גשמיות און כ”ש וכ”ש אין רוחניות.

האטס מיר א פרייליכן תמיד.