מ’שטופט שוין ווייטער צייט

א מין פארשלעפטע וועלט; דאס אמעריקאנער פאלק קען נישט קומען צו קיין באשלוס, מ’שטופט די צייט מיט אלע כוחות, און פלוצלינג ברררררר מ’שלעפט צוריק! קען מיר איינער מסביר זיין וואס פשט דערפון איז?

און אויב שוין יא אזוי, האט דאך די איינע שעה א ווערדע וואס איז אומשאצבאר. לאמיך מסביר זיין פארוואס. לאמיר זאגן איך בין א שכיר יום און איך ארבייט 8 שעה א טאג; ווייס איך אז איך בין פארנומען און איך קען גארנישט וויכטיגס אריינרוקן אין מיין סקעדזשול ווייל איך בין דאך פארנומען. נניח אז מיין בעה”ב אדער מיין ביזנעס לאזט מיך איבער איין טאג מיט א אומגענוצטע שעה, וואלט איך דאך געקענט אין די שעה אסאך אויפטוהן לכאורה?! ניין?

ניין! ווייל אז איך האב נישט געוואוסט פאראויס אז דער שעה גייט זיין אוועילעבל האב איך נישט געקענט קיין סאך זיך גרייטן אריינצושטופן אין איר, און עס גייט פאריבער מיט שטופן די צייט מיט א ריזיגן טרעקטאר! ווייס מיר דאס אלע? אדער דארף איך מסביר זיין?

וואס טוט זיך ווען דער בעה”ב אדער ביזנעס ערלויבט מיך א וואך פריער צו וויסן אז איך וועל האבן א איבריגע שעה פאר מיר, קען איך דאן אויסרעכענען צו טון פארשידענע וויכטיגע היים ארבייט, אמאל איז עס וויכטיג, אמאל איז עס נישט, אבער עכ”פ איז עס אביסעלע בידי צו קענען עפעס ארויסשלעפן דערפון.

וכאן הבן שואל: א האלב יאר ווייסט דער אמעריקאנער איינוואוינער אז מ’גייט אים אפפערן א שעה איבריג וואס ער קען איר שיין איינטוישן מיט ווערדפולע אקטיוויטעטן.

ווי למשל: אנהייבן פסח’דיג מאכן/ פארבן די רצועות (וואס מ’לייגט שוין אפ אזוי לאנג)/ קניפן ציצית/ זיך לערנען מאכן סושי/ אויסשטעלן א בודזשעט/ אריינקוקן אין א ספר/ וכו’ אלזא פארוואס ווען עס קומט דערצו, טרעפט זיך עולם גולם מיט דעם פראבלעם אז סך הכל איז נאך א שעה פארשווינדן געווארן?

זייער אינטערסאנט איז צו זעהן ווי די פארשלעפטע זענען ווייטער פארשלעפט, די פאריאגטע ווייטער פאריאגט, און די בינונים בלייבן פארכמורעט אינדערמיט! אפשר זאגט איר מיר פארוואס איר האט נישט אויסגענוצט דעם עקסטערן שעה?

דער פראבלעם איז נאך שטערקער ווען עס קומט א תקופה וואס מ’שטופט פאראויס דעם זייגער, און דעמאלס קאמפלעינען די קאמפלעינערס אז זיי קענען נישט נאכקומען דעם שאדן פון א שעה… האלוי! וואו ביסטו געווען ווען מ’האט דיר געגעבן א עקסטערן שעה?

וואס קוקסטו אזוי שטרענג? דו מיינסט איך וועל נישט אנקומען צום נקודה? גיב א מינוט! האסט דאך א גאנצע איבריגע שעה…

***

לאמיר אייך יא אביסל מיטטיילן איבער א שפיצן קאנפרענץ וואס איז אפגעלייגט געווארן דוקא פאר דעם פארגאנגענעם מוצ”ש 2 אזייגער ביינאכט.

צו דעם קאנפרענץ זענען געלאדן געווארן אלע מיטן לעצטן נאמען “שלימזל”. איר הערט? אלע וואס קענען קיינמאל אין צייט נישט אנקומען! מ’האט גערופן פונקטליך 1 אזייגער, און געהאפט אז מיט די עקסטערע שעה וועלן אלע אנקומען צייטליך.

ווען דער קאנפרענץ האט זיך געעפנט איז דער זאל געווען ליידיג, נאר א אידל מיטן לעצטן נאמען שלומיאל איז געזעצן דארט האלב פארבויגן און געדרימלט פאר ליידיג גיין.

ווען נאך א שעה צוויי האבן זיך אנגעהויבן אריינציעהן קאראוואנען מיט שלימזל’ן האט יעדער געהאט א תירוץ פארוואס מ’האט פארשפעטיגט. איינער האט פארגעסן צורוקן דעם זייגער, א צווייטער האט גערוקט פון לינקס אויף רעכטס און בטעות געמיינט אז ס’איז שוין דערנאך, א דריטער האט פשוט געהאט צופיל זייגערס צו רוקן.

עס איז געווען אן ערהאבן בילד צו זעהן אין גרויסן א קלארן מאפע וויאזוי דער ביהמ”ד וועט אויפצומארגן אויסזעהן ווען אלע שלעפערס ישלעפו ופעניאקעס יפנקו ומפטירין כדאתמול.

דער קב התירוצים איז מלא אורה, און עס איז נר לאחד נר למאה, אזוי לעבט מען זיך אפ די יארן א שעה ארויף א שעה אראפ און דער באן פארט ווייטער.

יעצט ווייסט איר שוין וואו מיין עקסטערע שעה איז געגאנגען?..