אויסגראדן דעם מצח

ער שטייט נעבן מיר ביים דאווענען און מיט א גלייכן אויסגעגלאנצטן שטערן ציילט ער די לעקטערלעך אויפן דאך, און ווען ער ענדיגט, עכ”פ ווען ס’זעהט אויס אזוי, הייבט ער אן א פרישע רינדע מיט פאטאס.

די איינציגע הפסקות וואס ער האט, וואס מאכט אז דער גלענצענדער רינדיגער מלוי ריבית סטייל פנים זאל ערנסט ווערן איז ווען ער טרעפט זיך ביים קארנער פון סלח לנו און כי חטאנו, און אמאל ווען ביי מודים געלונגט א שארטסטאפ בוק וואס דערוועקט אים אומווילנדיג.

דער אידל האט שוין אזוי אויסגעפועלט אין הימל גאר אסאך, ער איז שוין היינט שיער א זיידע, ער האט זיך ערווארבן א באנדל שליסלעך מיט א קליינעם קארעלע וואו ער פארקירט דעם היטל און די זון גלעזער, ער האט שוין ב”ה קינדער גאר גרויס און באמת זייער וואוילע, אזוי ארום אז ביי קיין איינס פון די ברכות פון שמו”ע דארף ער נישט עקסטער קרעכצן אדער קנייטשן דעם געביגלטן שטערן זיינעם.

ער איז א געבוירענער בעל מזל, פארן דאווענען איז ער אלס רואיג. שמועסט מיט אן עקסטערן התלהבות און חן, מענטשן האבן ליעב צו פארברענגען מיט אים, אבער ווי זאגט די וועלט, א עושר האט מזל, און אין דבר העומד בפני הרצון, ער וויל דאך זיין אן עושר, איז זיין גוטער מזל אז פונקט ביי אשרי ובא לציון נעמט ער זיך יאגן מיט א שרעקליכן גאלאפ.

איך טראכט אלס ווי שטארק מ’היט אים פון אויבן, ממש שומר פתאים ד’, שטעלט אייך פאר ווען ער דארף זיך יאגן פארן דאווענען? ווי צעשטערט וואלט זיין סדר היום געווען.

אדער אויב ח”ו וואלט ער געווען ביי זיך במשך’ן דאווענען און זיך געיאגט ווען מ’האלט ביי ברכו אדער קרי”ש, ווער נעמט דען דאס אחריות, וואס דאס וואלט געמיינט? וואס העט מען ווען געזאגט ווען מ’גראמט אים אויס ביי די אייניקלעך’ס חתונות?

איך קען ווען רעדן אזויפיהל פון דעם מזל וואס ער האט אין די ענינים, אבער לעצטנס האב איך שיער פארפעלט אן אטעם ווען איך האב געזעהן אז ער הייבט אן צו קנייטשן דעם מצח ביי געוויסע פלעצער ביים דאווענען, עס פאנגט זיך אן צו איינקנייטשן דא און דארט און פינטעלעך דאגה פאנגן אן צו קלעמערן די זיסע בעקעלעך זיינע.

איך פרוביר צו זעהן אויב איז עס ביי רפאנו, אדער ביי ברך עלינו, ווייל אזוי קען אמאל זיין אז איך דארף אים פרעגן צו ער דארף אפשר א הלואה, אדער זוכט ער א דזשאב, און אלס גוטער חבר וועל איך טוהן וואס איך קען אים צו העלפן שאפן די קאנטאקטס פאר דעם פראבלעם.

אבער עס איז מיר נישט געלונגען צאמשטעלן א פראפייל פונעם פראבלעם, אמאל איז עס ביי רפאנו, אמאל ביי ברך עלינו, און וואונדערליך ביז גאר אמאל ביי מכלכל חיים, און ביי ראה נא בענייני, איך מיין, אז ער זאל כאפן א קנייטש ביי די פראבלעמען פון די גאולה אדער תחיית המתים? דאס איז שוין עפעס וואס איך קען נישט פארשטיין.

דאס אויסגעגאסענע רואיגקייט גיט זיך א צעוויש, און ממש עס שוועבט א אומעטיגן אומעטיזם וואס צופירט זיך אין די גלידער. איך קען נאך אלס נישט דערגיין וואס און ווען עס טריגערט די קנייטשן.

ביז נאך לאנגע זוכענישן און פארשעריי ארבייט איז מיר געלונגען צו דערגיין וואס פאראורזאכט די טיעפע קנייטשן…

מיין ידיד האט א טעלעפאן און ווען אימער עס קומט אריין א “אמצע תפלה” אימערדזשענסי, ווערט אים דער מצח צוקנייטשט אין צמחים וקמחים און ער קוקט שטרענג אריין אויפן זענדונג וואס מ’האט אים אינפארמירט.

דער פראבלעם וואס איך האב מיט דעם איז, אז דער אינגערמאן איז נישט קיין וואלונטיר פאר הצלה אדער אנדערע ארגעניזאציעס וואס דארפן באקומען זייערע אינפארמאציע בליץ שנעל צו קענען רעאגירן צייטליך, און פונדעסטוועגן ווערט ער אזוי פארקאכט, אז ס’זעהט אויס ווי ער איז א אנדערקאווער וואלונטיר פאר א אומבאקאנטע ארגעניזאציע פון די היימלאנד פארזיכערונג בעאמטע.

איך בין שוין זייער נייגעריג צו וויסן וואס אלס ווערט דורכגעדרייט דא אזוי אינטער מיין נאז אן מיין וויסן. איך קוק אזוי זייטיג ביים קומענדיגן קנייטש סעסיע.

סך הכל איז עס א בילד פון וואטסעפ וואס האלט זיך אינמיטן עפענען, און מיין שכן וויל שוין ווייטער דאווענען. און פאר גרויס צער אז מ’שטערט אים מיט אזוינע מינדערוויכטיגע נארישקייטן אינמיטן דאווענען זעהט אויס קנייטשט אים דער שטערן.

אדער גאר ווייל אזוי זעהט עס אויס ווי עפעס וויכטיג, -וויכטיגער פונעם דאווענען – האט מען אים דא אינפארמירט, און ער דארף זיך נישט שעמען אז ער נעמט ארויס אינמיטן יוצר דעם טעלעפאון, והראי’ די קנייטשן אויפן דומם מצח זענען אזוי אנמערקבאר.

—-

מיין טייערער חבר, אויב ביזטו א מיטגליד אין א געהיימע מיסיע פון היטן כלל ישראל, נאר איך בין נישט באקאנט דערמיט צוליב מיין אומוויסנהייט, וויל איך דיר בעטן אז דו זאלסט ווייטער נישט לייענען ווייל איך וויל זיין מיט דיר גרויזאם אפן, און איך וויל ח”ו נישט זיין קיין חושד בכשרים.

אויב אבער נישט, וויל איך יא זאלסט זיך נעמען די מיה מיך צו פארשטיין און אלע אנדערע ארומיגע.

ווען דו נעמסט ארויס דעם טעלעפאן און דו פארקנייטשט דעם שטערן איינמאל א יאר, וואלט איך נאך געקלערט אז אולי איז יעצט דא א געוויסע פערזענליכע סיבה וואס מאכט עס אומאקצעפטירבאר אז דו זאלסט נישט אויפהייבן אדער קוקן אינמיטן דאווענען.

ווען דאס געשעהט יעדן טאג ביים דאווענען דריי מאל אדער מער, און דו פארקנייטשט דעם שטערן און קוקסט דעם מעסעדזש, דערנאך לייגסטו צוריק דעם טעלעפאן און זומסט אריין צוריק אין לאלא לאנד מיט א גלאטן שטערן און פארגלאצטע אויגן, מאכט דאס א ערנסטער פראבלעם פארן סתם ביישויער און מ’קען אמאל קומען צו א חטא פון “חושד בכשרים” זיין אז דו ביזט אויף צופיל גרופע’ס.

דו ווילסט דאך נישט מכשיל זיין אידן אין די איסור פון נישט דן זיין לכף זכות, אבער דו מאכסט אונז עס שווערער און שווערער. פרעג איך דיך און איך בעט דיך, אפשר מאכסטו אפ מיט די געהיימע ארגעניזאציע דיינע אז מ’זאל דיך צורוה לאזן די האלבע שעה וואס דו ביזט אין שוהל?

בקיצור: צו בלאף דארף מען פארשטיין, און דו ביזט לכאורה א איש האמת, ווייל א 2 סעקונדע קנייטש ווייזט נישט אויף די וויכטיגקייט פונעם קאלל. אדער קנייטש נישט, און ווייז ווי גלייכגליטיג דו ביזט ארויסצונעמען א טעלעפאן ביים דאווענען, אדער בלייב פארקנייטשט, און רייס אראפ די טלית פון די אקסלען און לויף מיט איין אטעם ווי א פוירסט ריספאנדער. אנדערש שטימט נישט דער בילד.

-איר קענט אויסגראדן דעם מצח-