ברוך שעשה לי נס

עס איז יענס געלעכטער, אבער היינט האט עפעס פאסירט וואס האט אויפגעוועקט מיין מוח צו א מין מאדנע מציאות.

איך האב געבארגט פאר א אידן געלט פאר דריי חדשים צוריק, און מ’האט באשטימט א זמן פון דריי חדשים צוריקצוגעבן דאס געלט.

וואס זאל איך אייך זאגן, איך בין שוין היבש אפגעבריהט און איך געדענק נישט דאס לעצטע מאל ווען דריי חדשים האט געמיינט ממש דריי.

היינט קריג איך א טעלעפאן רוף פון דעם לוה, ווי ער פרעגט מיך מיט א פשטות, וויאזוי איך וויל דאס געלט, אין א שטר, אדער אין וואלוטע.

וואס זאל איך אייך זאגן, איך בין געווען שאקירט, און בארירט פון דעם פשטות, און ממש איך האב געשפירט א מין שמחה וואס כ’האב שוין לאנג נישט געשפירט.

דאס ענין פון בארגן געלט איז געווארן א געהעריגע מיחוש. אפילו ווען עס ווערט שוין באצאלט, בלייבט אלס א לאך אדער אין צייט, אדער אין הארץ, עס קומט אלס מיט שוועריגקייטן.

איך האב היינט באגריפן ווי ווייט דער ענין איז שוין פארפארן, אז ווען א מלוה קריגט צוריק געלט צייטליך, אנע דארפן דערמאנען, נאכלויפן, מרמז זיין, שמייכלען, וכו’ פריידט מען זיך שוין ווי עס וואלט געווען א מתנה.

איך בין דאנקבאר פארן לוה פארן פארשפארן מיר די עגמת נפש, ער איז א פותח דלת מפני לווין (אוועק פון מיין טיהר, מ’שלאפט שוין)

ברוך שעשה לי נס. ממנו ילמדו וכן יעשו.